Veel genezingsverhalen in de Bijbel beginnen met een ontmoeting.

Een blinde man hoort voetstappen dichterbij komen. Een vrouw reikt door een menigte heen. Een man die jarenlang bij een bad heeft gewacht, hoort eindelijk een stem die hem rechtstreeks aanspreekt.

Het wonder is belangrijk, maar wat mij vaak het meest raakt is de ontmoeting zelf.

Gezien voordat herstel komt

In de evangelieën behandelt Jezus mensen zelden als een probleem dat opgelost moet worden. Hij ziet hen.

Voordat zicht wordt hersteld, voordat kracht terugkeert, voordat wonden genezen, is er aandacht. Mededogen. Aanwezigheid.

Als kunstenaar keer ik vaak terug naar dat patroon. Elk portret, elk landschap en elk verhaal begint met aandachtig kijken. Genezing lijkt vaak op dezelfde manier te beginnen.

Werkelijk gezien worden is soms het eerste geschenk.

Het langzame werk van vernieuwing

Niet iedere genezing vindt plaats in één enkel moment.

Sommig herstel ontvouwt zich over maanden of jaren. Zoals een pad zichtbaar wordt nadat de regen voorbij is, wordt de weg vooruit stap voor stap duidelijk.

De Schrift spreekt vaak over vernieuwing. Rivieren in dorre gebieden. Bomen die vrucht dragen in moeilijke seizoenen. Nieuwe kracht voor vermoeide harten.

Deze beelden herinneren ons eraan dat genezing niet alleen gaat over wat verdwijnt. Het gaat ook over wat mag groeien.

Levend water

Een van de mooiste beelden in de Bijbel is dat van levend water.

Water reinigt, verfrist, voedt en houdt leven in stand. Het beweegt zonder haast verder en vindt zijn weg door landschappen die door de tijd gevormd zijn.

Wanneer ik nadenk over genezingsverhalen, denk ik vaak aan een rivier. Niet gehaast, niet worstelend, maar trouw stromend.

Misschien begint genezing daar: niet in het worden van iemand anders, maar in het toelaten van genade op de plaatsen die al lange tijd dorstig zijn.